بدون عنوان

mehdikamali — Thu, 04 Jun 2009 19:24:18 GMT

عشقی تازه

زاویه ی چهارمی از یک مثلث

مرا به آغوش می خواند

آنقدر باز که انگار سرشانه هایم در محور گردی زمین به هم می رسند

در مختصاتی که توی نقشه های کشیده ی سر کسی نیست

در وضعیت صفر درجه ی خودم یا 360 درجه آغوشی تو

فراخوان نقطه انجماد اقیانوس آرام

من از سونامی های خودم خسته ام

از انزوای مرغ مهاجری در انعکاس آسمان در من

من خودم هم خسته ام

مثل مقاومت یک قطره در برابر تبخیر هر لحظه احتمال شکست می رود

با گونیایی در دست

دنبال اشتباهات فیزیکی قوانین

چرا تنم هنوز بوی عطر زنانه می دهد ؟

........................................................................................

عادت داریم به دنیا آمدن

به زندگی کردن

به عاشق شدن

به دل کندن

حتی ما آدمها

عادت داریم به مردن

پدر دوستان خوبم محمد و مهدی احمدی هم رفت . توی ۱۴ سالی که می شناختمش

هیچ وقت ندیدم جوری رفتار کنه که کسی از دستش برنجه و ناراحت بشه . همیشه

خوش اخلاق و خوش برخورد بود . همیشه بخشنده و خوب بود . از همینجا به خانواده ی

عزیزش که کمتر از خانواده ی خودم بهشون علاقه ندارم تسلیت میگم . نبودش سخته

و جاش واقعا خالیه ..

........................................................................................

اولتیماتوم یک نقاشی به چشمهای یک نابینا

نفهمی یک تصویر از سرنوشت

نظارت نبود بر بود

تمایل تفاهم یکطرفه ی دو تضاد

بریل خوانی انگشتهای داوینچی بر اندام زن

منحصر به صراط المستقیم پیچ و تاب تنت شدم

خوانش دیگر منظور ازناظر

بیا زیر پلکهای من

جایی که به حافظه نزدیکتر باشی

جایی که با چشمهای بسته هم بتوان تو رادید

mehdikamali — Sat, 09 May 2009 06:29:18 GMT

کمر بسته ام به برنگشتنت

به همین پناهی که دارم

به عشقی که درخت انارم به گل دادنش دل بسته

به حالایی که تمام روزهای من خورشیدیست که انگار بوده

و این عقربه از روز اول گریه یک ماه تاخیر داشت

من خورشیدی را که رهایم کند تا سیاه شوم دوست ندارم

حتی با تقدسی که به خودت دادی و شکستم کفر نیست

ایمان دارم به این جمله :

اشهد ان پناه بر خدا

اینبار تبر در دستان من

خورشید اگر می تواند بیاید جلو

دلم به سیاهی چشمهای یارم روشن است

mehdikamali — Sat, 21 Mar 2009 01:28:18 GMT

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

mehdikamali — Mon, 16 Feb 2009 18:44:18 GMT

چشمها شبیه دهان شده

تشنه ام به آنچه که می بینم

سیراب شدنم یعنی نبودن

می میرم

مرگ آسانترین تعریف دریاست

پایان بینایی من

پایان سراب

آغاز آب

گلایه من از چشمهایی نیست که وسوسه نوشیدن را به جانم انداخت

از دهانی ست که به جای تشنگی خندید

گفت دریا

دریا

آسان ازچیزهایی که نمی بینی حرف می زنی

مرد ماهیگیر گفت و تورش را در کویر پهن کرد

دریا حرف می زند و سراب جذب می کند

دنبال سرابم

دنبال ماهی های توی سراب است

...........................................................................

شعر رو با اجرای خودم به همراه موسیقی از آلبینونی

اینجا

میتونین دانلود کنین .

mehdikamali — Wed, 17 Dec 2008 15:03:56 GMT

قیامت دیدنی تر از آنی که چشم داشته باشم

خدای سراپا تقصیر من به بی گناهی خودت اعتراف کن

فرشته وسوسه ام کرده بود به بالهای رقاصه های رقص باله

روی بالشتی از پر چه خوابی بدتر از خواب سقوط

بدتر از اینکه چشمهای ندیده اش را دوست دارد

کنار هر که باشد انگار کنار توست از آغاز هرزگی

از بس تکرار شده از یادش رفته

کم انگیز طاقت به طاقت نداشتنت زیاد زیاد زیاد

برای حرفهای نشنیده سمعک خریده

حالا که پای عشق را وسط کشیدی خودت را کنار می کشی ؟

نمی خواهم تو را با کسی تقسیم کرده باشم حتی به قیمت تنهایی

چشمها که عامل دیدنند از دیدن خود عاجزند تو که تویی

زندگی عرصه ی انتحار من است

برای رسیدن به جایی که رسیدنی نیست رسیده ام

فووت کن !

جهان احمقها در انتظار خاموشی ست تا روشنایی دوباره را دگرگون ببیند

mehdikamali — Thu, 06 Nov 2008 18:21:18 GMT

توی یه کارگاه کفش دوزی کار می کرد . هر روز کفشهایی رو که دوختشون تموم می شد و

بسته بندی شده بودن برای فروش به مغازه کفش فروشی می برد . مارک کفشهایی که اون تو

کارگاهشون کار می کرد مارک معتبری بود . قیمت کفشها به اندازه حقوق یک ماهش بود .

خرج خانوادشو میداد . پدری که یکی از پاهاشو به خاطر دیابت قطع کرده بودن و مادری که

از سادگی به چیزی جز بدبختی اعتقاد نداشت و برادر و سه خواهر کوچکترش .

همیشه آرزو داشت یه روز بتونه یکی از کفشهایی که خودش هر روز اونا رو میبره تو فروشگاه

بپوشه ولی انگار هر ماه هزینه های خانواده بیشتر می شد . اینقدر عاشق پوشیدن یکی

از اون کفشها بود که به خاطرش حاضر به پوشیدن کفش دیگه ای نبود . ولی چه فایده که

کفشهایی که اون میتونست بخره دوست نداشت و کفشهایی که اون دوست داشت

هیچ وقت نمیتونست بخره . چند سالی بود که واسه اون کفش دوزی

پادویی می کرد . بارها وقتی صحبت از کفشهای تولید خودشون می شد نمیتونست

عشقش رو نسبت به اونها پنهان کنه و همه از این موضوع خبر داشتن حتی

صاحب تولیدی و به همین خاطر هم قول داده بود بهش که اگه خوب کار کنه آخر همین

امسال یکی از مدلها رو به انتخاب خودش بهش عیدی بده .

آخرای سال بود . شب عید . قلقله ی خیابونها و خریدها . و تولیدشون خیلی فشرده شده بود و

مجبور بود روزی ۲ بار خیلی سریع کارها رو برای فروش به فروشگاه برسونه . خوشحالی خودش رو از

نزدیک شدنش به روزی که یکی از اون کفشها رو به پا میکنه نمیتونست پنهان کنه .

فقط شش روز مونده بود . شلوغیه خیابونها با جمعیتی که دورش حلقه زده بودن .

یکی میگفت حواسش نبود . اصلن معلوم نبود کجا داره سیر میکنه . راننده هم میگفت

به خدا من سرعتم زیاد نبود و داشت با افسر بحث می کرد دورش پول ریخته بودن .

روشو با ملحفه سفیدی پوشوندن و گذاشتن تو آمبولانس .

کفشها از جعبه هاشون بیرون ریخته بودن . بردنش .

دمپایی هاش رو زمین کنار کفشها و جعبه ها و پولها افتاده بودن .

mehdikamali — Sun, 02 Nov 2008 05:24:18 GMT

تمام می شود

خدایی که دارد جهان را خواب می بیند

بیدار می شود

و درد جانکاهی تمام وجودم را فرا می گیرد . کثافت و انتظار و بند نافم به هم گره خورده .

درد پشت درد مرهم می گذارد . سرم از قلبم تندتر می زند . زندگی مثل برق و باد تمام

می شود اما به دنیا آمدن از ازل تا ابد ادامه دارد .

جهنمی از تشویشهای بی مورد . گریه های بدون ممیز . نفسهای کال پا به ماه .

من اینگونه دوست ندارم . اصلن دارم یا ندارم اینگونه هست . خبردار به دنیا آمدن که آزادی

نمی شود . پیچ خوردن تو خودت و پرت شدن توی دستهایی که خودش به بی کسی خودش

ناچار است . با تمام علتهای جهان کار دارم . با تمام عواملی که هستند . با تمام شدنها ،

بودنها ، هستها ، تغییرات ، زندگی ها کار دارم . با تو کار دارم . با حضور متافیزیکی بی موردت

با فکر های شبانه ی خش دار . با تمام نیرنگهایت . حضور اهریمنی اهریمنی اهریمنی

کاش زودتر تمام نشوی . من با سایه ات که نه با خودم کار دارم

mehdikamali — Sun, 05 Oct 2008 06:53:18 GMT

شاید خدا بچگی هایش را دوست دارد

زنبود دارم

برای زنانگی هایت مردابه ای ام را به زنزخمهای دلم می دهم

به دل ضعفه هایی که بوی بزرگ شدن دارد

بوی کودکی که نمی تواند خوردن زنشیر را در گوردسته جمعی اش فراموش کند

این که من نیستم !

به اندازه پدرم پیر شده ام

به اندازه تمام مترهای جهان دمبالت می گردم

حتی زیر این سنگ قبر

دست از سرم برنمی داری ؟

جنازه های سوء تغذیه گرفته

تابوتهای خیس آب رفته

دندانهای شیری عاریه ای

آنقدر عادی که تکراری

به چشم نمی آیم

به دست نمی آیی

باید به جای شمشیر قیچی بردارم

فتوا بده !

شاید با این تیغ دو دم به بند نافم برسم

به دست به کار شدن تا دندانهای در نیامده

تا گیره فلزی زنگ زده سوتینی در مشت گره کرده یک زنگرد

ته راهرو انتهایی پارلمان ضد حقوق بشر رئیس از منشی خود بزرگ می شود

گردهمایی اعتراض آمیز دختران باکره بر آرامگاه آقامحمدخان

تق تق تق

( خدا روی میز کوبید )

نظم دادگاه را رعایت کنید

جناب مجنون !

آیا لیلی ارزش اینهمه کودک ماندن را دارد ؟

mehdikamali — Sat, 20 Sep 2008 20:02:18 GMT

لحظه ، لحظه ی دوست داشتن است

لحظه ی معلقی که لرز بر اندام می اندازد

که مثل جویبار چاله ها را پر می کنم و به سمت تو می آیم

به سمتی که یک سمتش تو باشی

و سمت دیگرش من

تو شده ام !

کدام سمت بروم ؟

mehdikamali — Mon, 25 Aug 2008 18:13:18 GMT

وقتی در و دیوار ، آدمی زاد و غیر آدمی زاد ،

هر کس که می شناسی و نمی شناسی

وقتی همه دروغ می گویند ، چگونه بودنم را باور کنم

وقتی که تمام این حرفها را من هم دروغ بگویم ؟

..........................................................................................................

کرم انداخته ام

در تنی که هوای پروانه شدن دارد

در ناگزیری انتخاب و جبر

امیدوارانه خودم را تسلیمت می کنم

تقدیمت می کنم

لاشه خیال همیشگی پرواز ر!

زل می زنی به چشم من و اشک شورتر

زل می زنم به چشم تو ومن صبورتر

زیر لبش دعا که خدایا خدا کند

این مرد هم رسد به کناری که دورتر

با زن که جذب و دافعه را چفت کرده است

دارد قراردر بغلش جفت و جورتر

در زیر و روی لب به لب و پیچ و تابها

جایی که پلک بسته و چشمی که کورتر

دائم نگاه می کند از ارتفاع سر

مرد نبرد تن به تن و زن شرورتر

تسلیم می شود به خدا دست می کشد

درجاده ای که تن بدهد بی عبورتر

دارد فرار می کند از چشمها و زل

مردی که می زند به خودش بی حضورتر