کمر بسته ام به برنگشتنت

به همین پناهی که دارم

به عشقی که درخت انارم به گل دادنش دل بسته

به حالایی که تمام روزهای من خورشیدیست که انگار بوده

و  این عقربه از روز اول گریه یک ماه تاخیر داشت

من خورشیدی را که رهایم کند تا سیاه شوم دوست ندارم

حتی با تقدسی که به خودت دادی و شکستم کفر نیست

ایمان دارم به این جمله :

اشهد ان پناه بر خدا

اینبار تبر در دستان من

خورشید اگر می تواند بیاید جلو

دلم به سیاهی چشمهای یارم روشن است