اين پا ...
چیزی نبود !
چتری که بوی دریا گرفته باشد به ساحل نمی رسد !
دسته ای !
برای نگه داشتن چشمهای خسته ای
به دل نشسته ای
باران را تو بر چشم ابرها بسته ای
دنیا آغاز می شود اگر پایان را بلد نداشته باشی
درخوابهای تگرگی من که میش می خواهد تو گرگ باش
میشم
باید کسی به دنیا نمی آمد تا تنهایی تنها بود
پیشم !
بازی را راه بیاندازکه برنده بدون من باختنی ست
کسی مرا نزد که دهان به دهان زبانزدم
که اگر کبود آسمان داشت چشمهای من به این دست / ه ها ایمان می آورد
و نامه هایی که کبوتر نمی آورند دست و دلم را هوایی کرده
سبزترین چراغ این چهارراه منم اگر تو تنها پای آن باشی
می مانی ؟
به همین سربالایی قسم که سقوط قله های بلندی دارد
می دانی ؟
درسیاهی چشمهایت روسفید شدن رنگ قشنگی نیست ؟
می خواهم شروع کنم که تمام شود
که اگر دست دست تو باشد دره برای سر خوردن تن ـ تن تو را کم دارد
تپق این حرفها را ورداری چیزی از دهانم نمی ماند
آینه آینه به خودم بیشتر می آیم تا به این سنگها !
کجا عقل و دلم یکی شد که رسیدن و نرسیدنم فرقی نداشت
اوزون سوراخ بزرگی داشت برای فرار خدا از زمین
چترها خیال پرواز را از من می گیرد
خیابان را به خانه ببر / سماور را خاموش کن !
***************
آن پا ...
اين پا و آن پا كردن دل كندنت را دوست دارم
اي عشق من !
با من بمان
من رفتنت را دوست دارم
چون لنگ تقديرم اگر دست تو باشد سرنوشتم
چون من سرانجام بد دل بستنت را دوست دارم
بادي اگر مي زد به عطر موي تو ، نه ............ بادبادك
جان اي ذليخا !
يوسفم ،
پيراهنت را دوست دارم
تو بي حضوري در من و ترديد دارم در حضورت
در لحظه هاي بي تو بودن ، بودنت را دوست دارم
هي دل ببر از هر كه دل داد و من اما دل ندادم
تا دل ندارم در تنم دل دادنت را دوست دارم
با شوق ماندن در گِل و گُل دادنت را در زمستان
خاري اگر باشي بدان من چيدنت را دوست دارم
من دل براهي مي كنم
سر را به سجده مي كشانم
اين بوسه هاي گرم روي گردنت را دوست دارم
با 4 حرفم ، من كمم ، يك واژه ي تن / هاي تنها
پس تو بزرگم كن كه مهدي گفتنت را دوست دارم
تا عزم رفتن كردي از راهي كه من برگشته بودم
ها ؟
برنمي گردي ؟
ولي برگشتنت را دوست دارم
