به خاطر دوستت دارمهای بیگاهم
دیر رسیدنهای گاهگاهم
اشتباهم
به خاطرروزهای زیاد با تو نبودنهایم
نزدنهای حرفهایم
به خاطر دستی که دراز نکردم
به خاطر مرد بودنم که فرار نکردم
تظاهرم به انکار
انتحار
به خاطر سکوتم
آنچه که هستم و نبودم
به خاطر بودم
به خاطر شب به یاد تو بی خواب شدنهایم
بیدار شدنهایم
به خاطر خبر نداشتنهایت
نگران کسی بودی و کسی نبودنهایم
به خاطر اشکهایت
دستهایت و نگرفتنهایم
به خاطر قرمزی عشق روی لبهایم مرا ببخش
نه به خاطر حرفهایم !
.............................................................................
نشد !
شبیه گوشهای من تو می رود این مرد !
ساکت تر از ضجه ضجه صدا رو می زند ...
کم حواس تر از حس شنیداری ِ شدنم
حرفی از کسی در رفته از دهنم
در تن تو لخته لخته بند می آیم
منم !
راه را گرفتم که رسیده باشد ، باشد
که مدادی بردارد و ننویسد بابا
که بیخ این دیوار برای دیدن خواب تو آنقدرها هم جای دنجی نیست
زدن حرفی که نشیده بگیرد گرفتنی ها را
بابا !
کاش شوالیه بودم با تکه نانی در دست
حالااااااا !
و من که مٌهرم را جا گذاشتم تا از این گناه جهنم کرده باشم
بالا !
به جای حسرت نان حسرت نانوا خوردنم چه بود ؟
می پیچم به گوشم
به حرفهایی که مرا می زند
اشاره به آسمان هفتم دارد سر این نیزه
جایی که راه دیگری نیست تا خوب نباشی
داشتم می گفتم : مداد را تا ته فرو کرد
حالا شد ! نشد ؟
............................................................................
وقتی به خودم ســور زدم باختمت
از بس که خراب تو شدم ساختمت
.....................................................................
اما دوستم داری !
دوست ! دوست !
ببین پیراهنم دگمه ندارد که تو داری !
سنگ روی سنگ دلم بند نمی شود که دلم ... ! ببین !
وقتی زمین برای باریدن جای مناسبی ست ، من آسمان نمی خواهم
اصلا به بودن این آسمان شک دارم
به بودن بندی که زیر لباسهایم بلند شدنی ام
می خواهم این آستین دست داشته باشد
دست هم دست داشته باشد
اصلا دست داشته باشد دلم توی آستینی که بندش پاره شدنی ست
یا اینکه این قصه هم قصه شدنی ست
که چله این کمان را بگیرم و نشانه روم به خودم
به موهای تو که دستهای اینجوری مرا دوست دارد
و اینجوری شد که با دستهای خودم همدست شدم
اگر میل من برای آسمان شدن زیاد است
اگر پرنده را از من بکشی بیرون
اگر میل من برای زدن به راه شیری اندام تو
اگر به جایی که شاید کودکی را جا گذاشته باشم
من !
اگر!
نه !
حتما میل من به خودم زیاد است شاید
حتما اصلا به آسمانی که زمین ندارد تمایلی ندارم شاید
حتما به اینکه در این برزخ گیر کرده باشم که دروغ گفته باشد و نباشد شاید
شاید من همانی باشم که اینم شاید باشم
رک و راست بگویم دوستم داری و نداری دوستت دارم
من به این آسمان نگاه نمی کنم وقتی زمین زیر قدمهای تو چشم گذاشته باشد
من به این سنگها دل نخواهم بست
بیا و بند را پاره کن که با دستان تو سقوط هم مرا به اوج می کشد
دگمه پیراهنم مال تو
ببین
پیراهنم مال توست ...
