حوصله جیبهایم توی دستم در سر
سلام
من
به گردن خودم آویزانم
بردار و برو !
چشمت بی بلا
چشمت صندلی چرخداری که عاشق پله های زنی ست
و نقطه چین به یاد کسی می افتد
که روی پیشانی من نشسته
این پا سکسکه اش گرفت
دریا ! کجا ؟
کسی روی دستم نیست
لطفا بزنید !
کف کردم از روزهای مقدس
آقایان !
هق هق شیطان هم به آسمان رفت
کوتاه بیایید !
خیال زمینی
راه راه عمودی یا افقی ندارد دارم
اتاقها خاک را گرفتند
دیگر پشت سر هیچ کسی خیس نیست نمیکنم
پشت در پشت به فرزندانی می رسم که زنانم را زاییدند
من
کابوس خیر و شرم !
بلا بگیرد چشمهایت را !
پله ها را !
چرخها را !
با سپاس از تلنگر بارانی که از بارانی که از بارانی که .... از احسان مهدیان عزیز
